W grudniu 2022 roku okazało się, że jestem chory na szpiczaka plazmocytowego mnogiego. Od stycznia rozpoczęła się moja walka z chorobą. Pierwsza wiadomość o nowotworze zbiła mnie z nóg i spowodowała załamanie, ale wsparcie żony i córki pozwoliło mi spojrzeć na życie inaczej.

Moja historia to opowieść o nadziei i codziennym dążeniu do zdrowia. W 2024 roku dowiedziałam się, że mam raka jajnika z przerzutami, co całkowicie zmieniło moje życie. Mimo wielu trudnych chwil staram się cieszyć z drobnych rzeczy – śmiechu moich dzieci czy piękna przyrody. Moim największym pragnieniem jest być przy córce, która dorasta, i wspierać ją w trudnych momentach. Choć czeka mnie jeszcze wiele wyzwań, nie tracę nadziei.

Zachorowałam na raka esicy z przerzutami do wątroby, w trzecim stadium. W Polsce nie chciano podjąć się operacji, jednak mam taką szansę we Francji. Państwa pomoc otworzy mi drzwi do całkowitego wyleczenia.

Od 2016 roku żyję z nowotworem w IV stadium. Kiedy usłyszałam diagnozę, lekarze dawali mi zaledwie 3–6 miesięcy życia. Minęło już wiele lat. Nadal żyję, mogę chodzić, funkcjonować i być przy swoich dzieciach.

Adam w wieku 16 lat musiał zmierzyć się z diagnozą nowotworu złośliwego kości udowej. Ogromną pasją chłopca jest lotnictwo. Szybkie i skuteczne wyleczenie będzie miało wpływ na to, czy uda mu się spełnić jego marzenie i rozpocząć upragniony kurs na licencję pilota.

O swojej chorobie dowiedziałam się przy kontrolnej mammografii, którą wykonywałam co 2 lata. Po wykonanej biopsji otrzymałam diagnozę: nowotwór złośliwy piersi z przerzutami do węzłów chłonnych. Pragnę żyć nie myśląc już o chorobie, o przerzutach i nawrotach choroby.

Nie mam szans na całkowite wyzdrowienie, ale mimo wszystko chciałabym być jak najdłużej w dobrej kondycji i pomagać moim dzieciom w dorastaniu.

Robię wszystko, aby jak najdłużej być z moją córeczką i aby móc ją wychować. Marzę, aby Ania jak najdłużej żyła w rodzinie, w której jest mama i tata.

Choroba uczy nas pokory i tego, aby cieszyć się każdym dniem. Chciałabym rozwijać się zawodowo, zabrać dzieci w podróż samolotem, zobaczyć jak kończą szkoły i wkraczają dzielnie w dorosłość. Być spełnioną i szczęśliwą bez wznowy.

Kamil ma 18 lat i od kilku lat mierzy się z kostniakomięsakiem. Przeszedł już ciężką operację i przed nim kolejne wyzwania – terapia nierefundowanym lekiem celowanym oraz długotrwała i kosztowna rehabilitacja.