Mam na imię Ania, pracuje w Fundacji Onkologicznej Rakiety, od lat wspierając osoby z chorobą nowotworową. Mimo pracy o takim charakterze nigdy nie spodziewałam się, że sama znajdę się po drugiej stronie i będę zmuszona prosić o wsparcie.

6 lutego na naszą rodzinę spadła niespodziewanie druzgocąca diagnoza – glejak IV stopnia, zdiagnozowany u mojego ukochanego Taty. Jedna chwila, w której zatrzymał się świat. Kilka dni, które sprawiły, że ziemia osunęła się całkiem spod nóg. A potem każdy dzień przynoszący coraz to gorsze wiadomości.

Wszystko zaczęło się podczas naszego wspólnego wyjazdu na ferie zimowe, na które pojechaliśmy wraz z moją młodszą, jeszcze niepełnoletnią siostrą, Julką. Problemy z pamięcią, koncentracją, apatia, smutek, roztargnienie, opóźniony czas reakcji na bodźce. Jakby był zupełnie innym człowiekiem, którego wcześniej znałyśmy – bystrym, inteligentnym, żartującym, ogarniającym 10 rzeczy na raz….

Później sprawy potoczyły się już bardzo szybko. Prywatna wizyta u neurologa, skierowanie do szpitala na cito, tomografia, w trakcie której wszyscy modliliśmy się, żeby nie ziścił się najczarniejszy scenariusz… Niestety, wykazała zmianę. Natychmiastowe przyjęcie na oddział, dzień później rezonans, dwa dni później operacja… Guz 5,5x5x4cm. 4,5-godzinna operacja, guz bardzo rozległy i naciekający, bez możliwości usunięcia w całości.

Planowane jest leczenie standardowe – radio- i chemioterapia. Jednak wiem, jak bardzo bezlitosne są statystyki przy tym rozpoznaniu. Mediana przeżycia przy ograniczeniu się wyłącznie do leczenia systemowego to ok. 12-15 miesięcy. Dlatego chcę poruszyć niebo i ziemię, by móc być z Tatą jak najdłużej. By zapewnić mu takie leczenie, które miesiące zmieni w lata. Wiem, że takie leczenie istnieje. Tyle, że jest poza naszymi możliwościami. Terapia TTFields Optune – ok. 120 tysięcy złotych miesięcznie. Im dłużej stosowana, tym dłuższy czas dający szansę na brak wznowy choroby. 

Byśmy mogli pojechać jeszcze razem w góry i stworzyć jeszcze wiele wspólnych pięknych wspomnień.

Bo 60 lat to nie jest wiek na umieranie. Zdecydowanie nie. Jeszcze wiele rzeczy jest do zrobienia, wiele wspomnień do pokolorowania. Mamy jeszcze wiele planów i marzeń.

Moja siostra ma tylko 15-lat. Można by rzec – najtrudniejszy wiek. Prawda jest taka, że bardzo potrzebuje Taty. Piszę tę zbiórkę w jej i w swoim imieniu. Prosimy, pomóżcie nam w tym trudnym czasie. Bez Waszej pomocy możemy nie mieć wystarczająco czasu, by się pożegnać. 

Pamiętajcie o nas w tegorocznym rozliczeniu 1,5%: 
KRS: 0000414091
Cel szczegółowy: Zbigniew Żuchniewicz