To jest najtrudniejsze opowiadanie, jakie mam do napisania, bo nie znam zakończenia tej historii. Diagnoza została postawiona podczas kontrolnej wizyty u ginekologa w kwietniu 2024 roku. Następnie przeprowadzono badania diagnostyczne.

Podczas operacji w maju pobrano próbki do biopsji. Wyniki potwierdziły raka jajnika z przerzutami do węzłów chłonnych śródpiersia, pachowych i obojczykowych.

Po operacji rozpoczęto chemioterapię (8 wlewów). Obecnie planowane jest kontynuowanie leczenia – 18 wlewów, z czego pierwszy podano 3 grudnia 2024 roku. Od stycznia 2025 roku planowana jest radioterapia.

W badaniu HRD nie wykryto patogennych wariantów genów BRCA1 ani BRCA2. Po radioterapii klatki piersiowej i konsultacjach z chirurgiem onkologiem planowana jest biopsja oraz wysłanie materiału do Belgii w celu zastosowania celowanej chemioterapii – koszty tej procedury nie są jeszcze znane.

Życie to dar.

Każdy dzień i każda chwila stały się cenne. Radość sprawiają mi drobne rzeczy – odrastające brwi i rzęsy, natura, śmiech moich dzieci, powiew wiatru i promienie słońca.

Marzę o tym, by wyzdrowieć i znów móc wyruszać z rodziną na rowerowe wycieczki, spędzać czas aktywnie i cieszyć się życiem. Od zawsze miałam słabość do gór, a Tatry zachwycają mnie najbardziej.

Zawodowo byłam spełniona, a moje życie osobiste dawało mi wiele szczęścia. Mimo licznych obowiązków zawsze znajdowałam czas na swoją największą pasję – sport i podróże. 

Miałam wiele planów i marzeń. Teraz wyruszyłam w nieznaną podróż, pełną zakrętów w poszukiwaniu zdrowia.

Największą motywacją do leczenia jest dla mnie rodzina: mąż i dwoje dzieci. Mam także wspaniałych ludzi wokół siebie, którzy mnie wspierają.

Najtrudniej było usłyszeć pytanie córki: „Mamo, czy wyzdrowiejesz?‘’ Wiem, jak bardzo jestem potrzebna całej rodzinie, a szczególnie mojej córce. Marzę, by być przy niej, gdy dorasta, radzi sobie z problemami wieku nastoletniego, a ja mogę ją wspierać i dawać czułość.

Jednocześnie zmagamy się z chorobą mojej  córeczki – wrodzoną wadą siatkówki obu oczu. Moja choroba uświadomiła mi, jak bardzo jestem im potrzebna.

Doświadczenia związane z chorobą odcisnęły piętno na moim samopoczuciu. Rak odbiera człowiekowi wiele, ale nie pozwalam sobie na utratę nadziei. Obiecałam sobie, że niezależnie od trudności, które mnie czekają, nigdy jej nie stracę – bo bez nadziei nie da się żyć.

Serdecznie dziękuję wszystkim za okazaną pomoc i wsparcie.