Złośliwy nowotwór piersi zmienił całe moje życie.

 

Mierzę się z chorobą od 2016 roku – wtedy właśnie zdiagnozowano u mnie nowotwór złośliwy piersi IV stopnia z przerzutami do węzłów chłonnych.

Przeszłam całe dostępne leczenie – chemioterapię, operację oraz leczenie uzupełniające. Przez następne lata żyłam pełnią życia, ciesząc się dobrym zdrowiem. 

 

Cztery lata później choroba wróciła ze zdwojoną siłą. 

 

W 2021 roku zdiagnozowano u mnie ponownie nowotwór złośliwy piersi z odległymi przerzutami do węzłów szyjnych, płuca oraz kości kręgosłupa. Choroba nie ustępuje mimo wielokrotnym naświetlaniom oraz chemioterapii. Nowotwór rozprzestrzenia się dalej.  Rok temu wykryto kolejne przerzuty, które pomimo naświetleń dwa miesiące temu zaczęły się powiększać.

 

Lekarze nie dają mi nadziei na wyleczenie, lecz ja wciąż wierzę, że kiedyś się uda. Wierzę, że będę mogła cieszyć się spokojnym życiem z rodziną i realizować swoje marzenia. Czas od diagnozy to nieustanna czujność, badania, wizyty lekarskie, zmieniające się terapie, skutki uboczne oraz ściganie się z czasem. Chcę leczyć się dalej, aby przedłużyć życie i jak najdłużej zachować jego jakość.

 

Często słyszę „wyglądasz na zdrową”.

Prawda jest jednak taka, że choroba onkologiczna nie zawsze zostawia ślady widoczne gołym okiem. Najtrudniejsze dzieje się w środku – w ciele i w sercu. Leczenie to nie tylko szpital, chemia, badania i dojazdy. To codzienne osłabienie, ból, ciągły strach o jutro. Są dni kiedy uśmiech maskuje to, jak bardzo brakuje mi sił. Każdego dnia staram się odzyskać zdrowie i normalność. 

 

W obliczu takiej próby człowiek zaczyna dostrzegać jak cenne jest życie. Chce cieszyć się każdą chwilą.

Jestem wdzięczna za to, że mam przy sobie rodzinę i przyjaciół, którzy codziennie mnie wspierają i dodają mi siły do przezwyciężenia trudności.

 

Proszę o pomoc i z całego serca dziękuję za każde okazane wsparcie ❤️